Wedstrijden

Grote stappen – Indoor 2019

Het vloog voorbij! Zowel mijn finalerace op het NK als het seizoen zelf. Zo gek dat je in vier weken zoveel progressie kan maken. Vooral omdat ik erg moest wennen aan de zware indoor wedstrijden. Eerst vroeg ik mij af: “Hoe werkt dit ook alweer?” En na vier weken eindig ik met: “Shit, het indoor-seizoen is alweer afgelopen!”.

Hoe werkt dit ook alweer?

Mijn eerste race liep ik in Dortmund. Super gemotiveerd was ik. De race voelde prima. Maar de tijd die ik liep was slecht! Mijn snelheid en mijn uithoudingsvermogen was er nog niet. Toch was het fijn om weer van de 400 meter indoor te proeven. De eerste race zat in de benen en daar was ik vooral blij mee.

Verrassing op hoogte.

Lieke en ik in Zwitserland

Voor race nummer twee ben ik met Lieke afgereisd naar het koude Zwitserland! Op naar het kleine plaatsje Magglingen voor een wedstrijd op 950 meter hoogte. Buiten moesten we tien minuten zwoegen door de dikke laag sneeuw voordat een prachtige indoorhal verscheen. Dit had ik totaal niet verwacht. De race voelde daardoor erg gaaf. Met de race van Dortmund al in de benen, wist ik een stuk beter wat ik moest doen. Hieronder zie je hoe de wedstrijd is verlopen!

Je ziet in het filmpje dat ik aan het einde aardige verzuurde?. Toch was ik erg tevreden met de race. De snelheid zat erin en daardoor liep ik onder de 48 seconden (47.90). Er waren nog een aantal verbeterpunten maar daarmee kon ik in de volgende wedstrijd aan de slag.

Totaal mislukt?

Mijn laatste wedstrijd voor het NK was in Gent. Ik hoopte in de buurt te komen van de EK-limiet. De race ging echter anders dan gepland…

400m Jochem Dobber in Gent op 09-02-19 – Foto: Bjorn Parée

De eerste 200 meter opende ik te langzaam. Ik bleef op dit langzame tempo doorlopen tot Ramsey aan de binnenkant van mij voorbij kwam! “Waar ben ik in godsnaam mee bezig!”, dacht ik bij mezelf. Ik moest alles geven om toch als eerste over de streep te komen. Dat lukte. De race zelf? Die vond ik totaal mislukt. Nu de race evalueren en weer verder voorbereiden op het NK

De kans op een EK-limiet

Dit seizoen kwam langzaam op gang. Ik wist dat ik mijn volle potentie nog niet had bereikt. De voorrondes van het NK-Indoor ging ik relaxed maar doelgericht in. Ik koos ervoor om in de serie nog niet voor de limiet te gaan, omdat ik niet veel tegenstand zou hebben. Ik besloot de laatste meters mijn krachten te sparen voor de finale de dag erna. Met mijn raceplan in mijn hoofd liep ik comfortabel de serie in 47.71. Ik voelde dat de limiet binnen bereik lag.

Na de race stond het ijsbad klaar. Daarna wat fietsen en kort wat mobiliteit. Alle voorbereidingen voor het grote moment waren getroffen.

Goud?

De series gaven mij het vertrouwen dat ik nog een stuk harder kon. Met dit vertrouwen stelde ik de gouden medaille als doel. De baanindeling voor de finale was gunstig. Liemarvin en Ramsey zaten voor mij, Tony zat achter mij. Het doel was om voor Tony te blijven, en achter Liemarvin aan te gaan. Ik was er klaar voor. Lets go!

De battle

De start was goed. Liemarvin liep op het eerste rechte stuk iets van me weg, maar liep op Ramsey in. Bij het invoegen na bocht 2 was het druk! Tony zat links van me en Ramsey rechts van me. Het leek er even op dat ik door beiden werd afgesneden. Ik moest mijn tempo iets verlagen en daardoor kwam Tony voor mij te lopen. Terwijl ik dat deed leek Ramsey de kans te pakken om voor mij te duiken. Ik verdedigde mijn positie hard en bij het ingaan van bocht nummer 3 clashte onze armen tegen elkaar. Bij het uitkomen van deze bocht was de battle tussen ons nog steeds aan. Ik bleef mijn snelheid houden. Het lukte toch om de aanval van Ramsey af te slaan

Te late kick

Ik was zo druk met de strijd bezig dat ik niet in de gaten had wat er voor mij gebeurde. Tot het ingaan van de laatste bocht had ik Tony en Liemarvin in het oog. Toch miste ik net de laatste versnelling van het paar voor me. Toen ik hun versnelling doorhad was mijn kick te laat. Ik kon goed doorlopen tot de finish, maar Tony en Lie waren er vandoor. Ik passeerde de finish en zag de gouden tijd van Tony: 46.81! Ik zat er maar 2 meter achter. Zat de limiet er misschien toch nog in! Na een zenuwslopende halve minuut zag ik mijn tijd op de klok verschijnen: 47.30. Shit, drie keer shit.

Shit, het indoor-seizoen is alweer afgelopen!

Mijn bronzen medialle is mooi, maar ik baal dat ik de EK-limiet niet heb kunnen pakken. Ik heb het gevoel dat ik dit indoorseizoen nog niet helemaal mijn MAX heb bereikt. Die kans wilde ik pakken op het EK. Ik wil harder en weet dat ik harder kan.

Het indoor-seizoen is alweer afgelopen. Dus op naar het outdoor-seizoen. Met het estafetteteam ga ik in Florida trainen. Daarna op naar Japan waar we het seizoen starten met de WK-estafette. Ik ga grote stappen maken en ik ben er klaar voor!